Het verhaal van Thijmens geboorte

Het is zover: na een bewuste pauze van tien weken ben ik weer terug. En wat is er veel gebeurd. Op exact 42 weken werd onze kleine waterman Thijmen geboren, thuis, onder water, in het geboortebad. In deze blog neem ik je mee in de laatste weken van mijn zwangerschap en in zijn geboorte, precies zoals ik het heb beleefd. Misschien herken je er iets in, of haal je er inspiratie uit voor je eigen zwangerschap.

Bewust de tijd nemen om te herstellen

Mijn laatste bericht stamde uit begin januari, toen ik 38 weken zwanger was. Daarna werd het stil, en dat was een hele bewuste keuze. Ik had mezelf voorgenomen om de eerste tien weken na de bevalling niet te werken, en dat is gelukt. Thijmen is inmiddels tien weken, en pas nu start ik rustig weer op. Die rust was geen luxe, maar een investering: in mezelf, in mijn herstel, en in die eerste kostbare weken met ons gezin.

De laatste weken: ontspanning op nummer één

Vanaf 38 weken stond ontspanning echt bovenaan. Ik lag veel in bad en ging regelmatig naar de wellness. Er waren een paar prachtige zonnige dagen waarop ik urenlang met mijn dikke buik in het bubbelbad zat. Mooie, relaxte momenten.

Natuurlijk wordt je buik groter en je energie wat minder. Mijn advies in die fase is dan ook simpel: doe vooral de dingen waar je energie van krijgt. Met een eerste kindje erbij, onze Mirthe, is dat soms een lastige balans. Je wil rust pakken, maar haar ook aandacht geven. We hebben haar daarom een paar keer laten logeren, en vrienden namen haar mee naar de kinderboerderij, zodat ik extra kon ontspannen.

Bereid je oudste kindje voor

Een tip die ik elke zwangere vrouw met al een kleintje wil meegeven: benoem van tevoren dat je ná de geboorte weer leuke dingen kunt doen, maar dat dat even duurt. Want sommige kinderen denken dat mama meteen weer alles kan zodra de baby er is. En dat is natuurlijk niet zo, juist die eerste weken doe je het rustig aan. Ik heb dit vaak tegen Mirthe gezegd, en inmiddels zegt ze zelf: "mama mag weer gek doen, mama mag weer leuke dingen doen." Zo ervaart zij het ook, en dat is precies goed.

Blijven bewegen, tot het niet meer hoeft

Tot vlak voor de bevalling hield ik mijn oefeningen vol, zowel mijn houdingsoefeningen als mijn kracht- en uithoudingstraining. Dat is heel waardevol gebleken. Pas die allerlaatste weken verdween de behoefte daaraan, en ging ik vanzelf in de relax-modus. Ik kon ook niet meer op het fietszadel zitten, omdat Thijmen heel laag lag met zijn hoofdje: perfect voor de geboorte, maar onhandig voor mij als fervent fietser. Het werd dus veel met de auto. Mirthe vroeg op een gegeven moment zelfs verbaasd waarom we wéér met de auto gingen, een grappige opmerking, want het betekende dat ze dat bijna nooit meemaakt.

Overtijd, maar geen reden tot interventie

Ik was uitgerekend op zondag 11 januari. Vanaf 40 weken kwam het gesprek over "overtijd zijn" op gang, terwijl een zwangerschap natuurlijk gewoon tot 42 weken mag duren.

Bij 40+2 werd voorgesteld om met 41 weken eventueel te strippen. Ik wilde het op zijn beloop laten, omdat ik me zo goed voelde en nog van alles kon. Bij 41+2 kwam het voorstel opnieuw, en ook toen wilde ik nog wachten. Op 41+5 ging ik naar de controle, en alles bleek uitstekend: mijn hartslag goed, die van Thijmen goed, een perfecte ligging op de echo. Geen enkele medische reden voor een interventie, alleen het protocol rond de 42 weken.

Mijn grootste wens was thuis bevallen in het geboortebad, dat al bijna vijf weken klaarstond in onze geboortekamer, met affirmaties en yogadoeken aan de muur.

Goed om te weten: het beleid rond overtijd verschilt per regio en praktijk. Waar je woont, bepaalt mee hoeveel ruimte je krijgt. Bespreek je wensen daarom op tijd met je eigen verloskundige, en weet dat keuzes hierin altijd in overleg en op basis van jouw situatie gemaakt worden.

Het begin: ballonkatheter en de eerste weeën

Op 41+6 plaatsten ze een ballonkatheter, met als doel de ontsluiting verder op gang te helpen. Ik had toen al twee centimeter ontsluiting, dus er was al iets begonnen. Anderhalf à twee uur later viel de katheter er thuis al uit: in die korte tijd was ik naar drie centimeter gegaan. 's Nachts begonnen er wat weeën, maar het zette nog niet echt door.

Zondag 25 januari: exact 42 weken

Op zondagochtend, precies 42 weken, brachten we Mirthe meteen naar oma. En dat bleek belangrijk. Eerlijk: Mirthe was een beetje mijn mentale rem. Op zondagochtend hebben we altijd ons vaste ritme met haar, en ik wist eigenlijk dat het zo niet kon. Pas toen zij was weggebracht, kwamen de weeën echt op gang.

De verloskundige, die de hele dag bij ons bleef, kwam rond half tien de vliezen breken. Ook hier voelde het protocol rond 42 weken zwaar. Je mág nee blijven zeggen, maar dat is hormonaal en emotioneel ontzettend moeilijk. Omdat ik thuis wilde bevallen, hebben we het uiteindelijk doorgezet.

Twee uur in het geboortebad

Na het breken van de vliezen kwamen de weeën op gang en werden ze steeds krachtiger. Rond twaalf uur begon mijn man het bad te vullen. Ik ging in linkerzijligging liggen, met mijn hoofd op het kussen van het geboortebad en een slang met warm water over mijn buik tijdens de weeën.

De weeën werden intenser en intenser. In totaal heb ik exact twee uur in het bad gelegen, hangend over de badrand, met de hand van mijn man bijna fijngeknepen. Het was intens, zonder verdere pijnstilling. Het geboortebad wás mijn pijnstilling. Dat neemt niet weg dat het pijn deed, want dat hoort bij de intensiteit van de weeën, zeker aan het einde.

Omdat ik het al een keer had meegemaakt met Mirthe, herkende ik de fasen. Op een gegeven moment voelde ik die onmiskenbare aandrang: het begin van de persfase. De geboortefotograaf, de kraamzorg, de geboortebegeleidster en de verloskundige waren aanwezig. Met een speciale doptoon die onder water werkt, monitorden ze de hartslag van Thijmen, en alles was goed. Na een persfase van veertien minuten kwam onze waterman om 14:42 uur onder water ter wereld. Bij Mirthe was de persfase negentien minuten.

De placenta, het gouden uur en de eerste sushi

Ook de placenta werd in het water geboren. Een half uur na de geboorte lagen we op bed, en drie kwartier na de geboorte kreeg Thijmen zijn eerste voeding. Dat liep heerlijk soepel, bij Mirthe vond ik dat lastiger, dus dit was écht een gouden uurtje.

We kozen ervoor de vernix op zijn huid te laten zitten: geen badje, gewoon lekker zijn pakje aan. Baby's van 42 weken hebben wat meer haar, minder vernix en langere nageltjes, dat laatste merkten we meteen. Diezelfde avond hebben we voorzichtig zijn nageltjes gevijld.

Toen de verloskundige vertrok en de kraamzorg opstartte, was mijn allereerste vraag: hoe laat is het? Want dan kunnen we sushi bestellen, eindelijk mocht het weer. Dat had ik tijdens mijn zwangerschap het meest gemist.

De eerste nacht: moe, gevoelig én intens gelukkig

De eerste nacht is gek. Je bent moe, alles doet pijn, en tegelijk ben je intens blij. Hij is er, hij is gezond, alles gaat goed. Er waren wel een paar aandachtspuntjes: ik had iets te veel bloed verloren, Thijmens temperatuur dipte even, en hij viel die eerste week wat af. Maar op het moment dat het ertoe deed, zat hij op een goed, groeiend gewicht. Gelukt dus, en allemaal goed opgevangen door de zorg om ons heen.

Tot slot

Inmiddels is deze jongen tien weken oud en helemaal gewend aan de draagzak en draagdoek, voor mij het allerfijnste om hem dicht bij me te hebben. De wandelwagen is praktisch, maar dichtbij dragen wint. Belangrijk, en dat zeg ik er als fysiotherapeut bewust bij: in de eerste weken raad ik dragen juist áf, met het oog op je bekken en bekkenbodem. Maar als je goed herstelt, kan het daarna prima.

In mijn volgende blog neem ik je mee in die eerste weken: hoe ik ben gekomen tot het herstel dat ik nu heb, zodat ik straks weer zo fit mogelijk aan het werk kan.

Wil je liever luisteren? Over Thijmens geboorte nam ik ook een aflevering op voor mijn podcast "Zwanger aan de Top", te vinden op Spotify, Apple Podcasts, en mijn YouTube kanaal.