Het verhaal van Thijmens geboorte

Het is zover: na een bewuste pauze van tien weken ben ik weer terug. En wat is er veel gebeurd. Op exact 42 weken werd onze kleine waterman Thijmen geboren — thuis, onder water, in het geboortebad. In deze blog neem ik je mee in de laatste weken van mijn zwangerschap en het geboorteproces, precies zoals ik het heb beleefd. Misschien herken je er iets in, of haal je er inspiratie uit voor je eigen zwangerschap.

Bewust de tijd nemen om te herstellen

Mijn laatste podcast en bericht stamden uit begin januari, toen ik 38 weken zwanger was. Daarna werd het stil — en dat was een hele bewuste keuze. Ik had mezelf voorgenomen om de eerste tien weken na de bevalling niet te werken, en dat is gelukt. Thijmen is inmiddels tien weken en pas nu ben ik weer rustig aan het opstarten.

Die rust was geen luxe, maar een investering. In mezelf, in mijn herstel en in de eerste kostbare weken met ons gezin.

De laatste weken: ontspanning op nummer één

Vanaf die 38 weken stond ontspanning echt bovenaan. Ik heb veel in bad gelegen en ben regelmatig naar het wellness resort geweest. Er waren een paar prachtige zonnige dagen waarop ik urenlang in het bubbelbad zat met een dikke buik. Hele mooie, relaxte momenten.

Natuurlijk wordt je buik groter en je energie wat minder. Mijn advies in die fase is dan ook simpel: doe vooral de dingen waar je energie van kríjgt.

Met een eerste kindje erbij — onze Mirthe — is dat soms een lastige balans. Je wil rust pakken, maar haar ook aandacht en energie geven. We hebben haar daarom een aantal keer laten logeren en vrienden namen haar mee naar de kinderboerderij, zodat ik extra kon ontspannen.

Bereid je oudste kindje voor

Een tip die ik elke ambitieuze zwangere vrouw met al een kleintje wil meegeven: benoem van tevoren dat je straks, ná de geboorte, weer leuke dingen kunt doen — maar dat dat even duurt. Want sommige kinderen denken dat mama meteen weer alles kan zodra de baby er is. En dat is natuurlijk niet zo. Juist die eerste weken doe je het rustig aan.

Ik heb dit vaak tegen Mirthe gezegd, en inmiddels zegt ze zelf: "Mama mag weer gek doen, mama mag weer leuke dingen doen." Zo ervaart zij het ook, en dat is precies goed.

Blijven bewegen, tot het niet meer hoeft

Tot vlak voor de bevalling heb ik mijn oefeningen volgehouden: zowel vanuit Spinning Babies als vanuit Zwanger Fit. Mijn kracht- en uithoudingstraining heb ik lang kunnen continueren, en dat is heel waardevol.

Pas die állerlaatste weken verdween de behoefte daaraan. Dan ga je vanzelf in de relax-modus en parkeer je het kracht- en uithoudingsgedeelte. Ik kon sowieso niet meer op het fietszadel zitten, omdat Thijmen heel laag lag met zijn hoofdje — perfect liggend voor de geboorte, maar onhandig voor mij als fervent fietser. Het werd dus veel met de auto. Mirthe vroeg op een gegeven moment zelfs verbaasd waarom we weer met de auto gingen. Een mooie opmerking, want het betekende dat ze het bijna nooit meemaakt.

Overtijd, maar geen reden tot interventie

Ik was uitgerekend op zondag 11 januari. Vanaf 40 weken kwam het gesprek over "overtijd zijn" op gang, terwijl een zwangerschap natuurlijk gewoon 42 weken mag duren.

• Bij 40+2 werd voorgesteld om met 41 weken eventueel te strippen. Ik wilde het op zijn beloop laten, omdat ik me zo goed voelde en nog van alles kon.
• Bij 41+2 kwam het voorstel opnieuw. Ik wilde nog wachten. Daarmee kom je in het protocolaire traject van het ziekenhuis terecht, met een controle rond 41+4 of 41+5.
• Op 41+5 (vrijdag) ging ik naar de controle. Alles bleek uitmuntend: mijn hartslag goed, die van Thijmen goed, perfecte ligging op de echo. Geen enkele medische reden voor een interventie — alleen het protocol rond de 42 weken.

Mijn grootste wens was thuis bevallen in het geboortebad, dat al bijna vijf weken klaarstond in onze prachtig ingerichte geboortekamer, met affirmaties en yogadoeken aan de muur.

Goed om te weten: het beleid verschilt per regio. In Den Haag-centrum plaatsen ze al bij 41+5 een ballonkatheter, in Zoetermeer mag het tot 41+6. Waar je woont, bepaalt mee hoeveel ruimte je krijgt.

Het begin: ballonkatheter en de eerste weeën

Op zaterdag (41+6) plaatsten ze een ballonkatheter — die plaatsen ze alleen als ze denken de drie centimeter te kunnen halen. Ik had toen al twee centimeter ontsluiting, dus er was al iets begonnen. In dezelfde handeling werd licht gestript.

Anderhalf à twee uur later viel de katheter er thuis al uit: in die korte tijd was ik van twee naar drie centimeter ontsluiting gegaan. 's Nachts begonnen er wat weeën, maar het zette nog niet echt door.

Zondag 25 januari: exact 42 weken

Op zondagochtend, precies 42 weken, hadden we Mirthe meteen naar oma gebracht. En dat bleek belangrijk. Eerlijk: Mirthe was een beetje mijn mentale belemmering. Op zondagochtend hebben we altijd ons vaste ritme met haar, en ik wist eigenlijk dat het zo niet kon. Pas toen zij was weggebracht, kwamen de weeën echt op gang.

De verloskundige die de hele dag bij ons bleef, kwam om rond half tien à tien uur thuis de vliezen te breken. Ook hier voelde het protocol rond 42 weken zwaar — je mág nee blijven zeggen, maar dat is hormonaal en emotioneel ontzettend moeilijk. Omdat ik thuis wilde bevallen, hebben we het uiteindelijk doorgezet.

Twee uur in het geboortebad

Na het breken van de vliezen kwamen de weeën op gang en werden ze steeds krachtiger. Rond twaalf uur begon mijn man met het vullen van het bad. Ik ging in linkerzijligging liggen, met mijn hoofd op het zitkussen van het geboortebad en een slang met warm water over mijn buik tijdens de weeën.

De weeën werden intenser en intenser. In totaal heb ik exact twee uur in het bad gelegen, gehangen over de badrand, met de hand van mijn man bijna fijngeknepen. Het was intens. Zonder enige verdere pijnstilling — het geboortebad wás mijn pijnstilling. Dat neemt niet weg dat het pijn deed, want dat hoort bij de intensiteit van de weeën, zeker aan het einde.

Omdat ik het al een keer had meegemaakt met Mirthe, herkende ik de fasen. Op een gegeven moment voelde ik die onmiskenbare aandrang: het begin van de persfase. De geboortefotograaf, de kraamzorg, de geboortebegeleidster en de verloskundige waren aanwezig. Met een doptoon die onder water kan, monitorden ze de hartslag van Thijmen — alles was goed.

Na een persfase van veertien minuten kwam onze waterman op 14:42 uur onder water ter wereld. (Bij Mirthe was de persfase negentien minuten.)

De placenta, het gouden uur en de eerste sushi

Ook de placenta werd in het water geboren. Bloedverlies is dan lastig te meten, maar al snel daarna gingen we eruit. Een half uur na de geboorte lagen we op bed, en drie kwartier na de geboorte kreeg Thijmen zijn eerste colostrum-voeding. Dat liep heerlijk soepel — bij Mirthe vond ik dat lastiger, dus dit was écht een gouden uurtje.

We kozen ervoor de vernix op zijn huid te laten zitten; geen badje, gewoon lekker zijn pakje aan. Baby's van 42 weken hebben wat meer haar, minder vernix en langere nageltjes — dat laatste merkten we meteen. Diezelfde avond hebben we voorzichtig zijn nageltjes gevijld, fijn voor bij het voeden en voor hemzelf.

Toen de verloskundige om half zes vertrok en de kraamzorg opstartte, was mijn allereerste vraag: hoe laat is het? Half zes — dan kunnen we sushi bestellen! Want eindelijk mocht het weer. Dat had ik tijdens de zwangerschap het meeste gemist.

De eerste nacht: moe, verrot én intens gelukkig

De eerste nacht is gek. Je bent moe, alles doet pijn — en tegelijk ben je intens blij. Hij is er, hij is gezond, alles gaat goed. Er waren wel een paar aandachtspuntjes: ik had iets te veel bloed verloren, Thijmens temperatuur dipte even en hij viel die eerste week wat af. Maar op het moment dat het moest, zat hij op een goed, groeiend gewicht. Gelukt dus.

Tot slot

Inmiddels is deze jongen tien weken oud en helemaal gewend aan de draagzak en draagdoek — voor mij het allerfijnste om hem dicht bij me te hebben. De wandelwagen is praktisch, maar dichtbij dragen wint. Belangrijk: in de eerste weken raad ik dragen juist áf, vooral met het oog op je bekken en bekkenbodem. Maar als je goed herstelt, kan het daarna prima.

In de volgende podcast en blog neem ik je mee in die eerste weken: hoe ik ben gekomen tot het herstel dat ik nu heb, zodat ik straks weer zo fit mogelijk aan het werk kan.

Wil jij ervaren hoe je een optimale zwangerschap, een ontspannen geboorteproces en een supergoed en snel herstel kunt beleven, zodat ook jij kunt terugkeren aan de top zonder restklachten? Bekijk dan mijn gratis masterclass "De 3 geheimen voor optimale zwangerschap en herstel" of vraag een Premium Gouden Driehoek-call met mij aan.

Luister "Het verhaal van Thijmens geboorte"

Wil je graag een Podcast aflevering luisteren over "Het verhaal van Thijmens geboorte"? Premium Fysiotherapeut Maaike Grovenstein heeft hier een aflevering over opgenomen en gepubliceerd in de "Zwanger aan de Top" podcast. Te luisteren via Spotify, Apple Podcasts, Player FM, Deezer, Podimo, mijn YouTube kanaal "Maaike Grovenstein" en hieronder op deze website pagina. Veel luisterplezier!