Ik ben met verlof: vertragen, cocoonen en wachten op de grote ontmoeting

Het is officieel: ik ben met verlof. Mijn werk in de praktijk ligt stil, de laptop gaat binnenkort echt dicht, en ik stap langzaam maar bewust uit de doe-modus en in de wacht-modus. Dit is zo'n bijzonder moment. Het is letterlijk en figuurlijk een overgangsfase: van zorgen voor anderen, naar zorgen voor mezelf en dat nieuwe leven dat ieder moment kan beginnen.

Met verlof: een bewuste keuze

Ik besloot wat eerder te stoppen met werken in de praktijk dan de vorige keer. Niet omdat het moest, maar omdat ik voelde: dit is het juiste moment.

Bij mijn eerste zwangerschap werkte ik nog door tot ruim 36 weken, met kortere werkdagen. Maar nu, met een peuter die rondloopt en een fysiek beroep, wist ik dat het slimmer was om eerder af te bouwen. Die keuze geeft ruimte. Rust. En vertraging. En precies dat is wat ik andere ambitieuze vrouwen ook zo gun: durven kiezen voor minder, juist als je gewend bent aan meer.

Wat verlof voor mij betekent

Verlof is voor mij niet "niks doen". Het betekent langer in bad liggen, echt tijd nemen voor zelfzorg, rustig bewegen, yoga, ZwangerFit, aandacht voor mijn lichaam, en bewuster leven in plaats van geleefd worden.

Ik beweeg nog dagelijks, maar op mijn manier. Soms nog even fietsen onder de overkapping, soms yoga in mijn eigen yogakamer. En soms gewoon op de bank. Mijn lijf leidt nu, en ik volg.

Nog heel even online bereikbaar

In de laatste periode werk ik mijn administratie af en zorg ik dat alles netjes staat. Daarna gaat de laptop ook zakelijk echt dicht. Fysieke consulten doe ik niet meer. Wel blijft mijn online aanbod gewoon beschikbaar, zoals De Gouden Herstelformule en de 10 Must-Do oefeningen voor een optimale zwangerschap.

En nu: wachten

Wanneer hij komt? Geen idee. Ergens tussen nu en uiterlijk twee weken na week 40, dat is de speelruimte. Mijn wens is een natuurlijke bevalling, waarin mijn lijf zijn werk mag doen en ik in vertrouwen kan blijven. Ik bereid me mentaal, fysiek en emotioneel voor. En nu is het: wachten, voelen, en naar binnen keren.

Tot slot

Dit verlof voelt als een cadeautje. Niet als stoppen, maar als het verschuiven van mijn aandacht. Van buiten naar binnen. Van moeten naar mogen. Van doen naar zijn.

Ik ben dankbaar, ik ben er klaar voor, en ik ben heel benieuwd naar wie ons binnenkort komt ontmoeten.

Wil je liever luisteren? Over deze fase van vertragen en cocoonen deel ik onderweg ook het een en ander in mijn podcast "Zwanger aan de Top", te vinden op Spotify, Apple Podcasts, en mijn YouTube kanaal.